Þegar leiðrétt hefur verið fyrir starfsaldur, aldur og starfsflokkun starfsfólks í fullu starfi, hafa karlar 3,7% hærri dagvinnulaun en konur og 8,1% hærri heildarlaun. Þegar þeir sem falla undir starfsmat eru skoðaðir kemur í ljós að leiðréttur munur á dagvinnulaunum er 5,2% körlum í vil og 8,3% á heildalaunum, einnig körlum í vil.
Eins og sést á meðfylgjandi töflu hefur kynbundinn launamunur minnkað á síðustu tíu árum.
Leiðréttur kynbundinn munur* á dagvinnu- og heildarlaunum allra starfsmanna Reykjavíkurborgar í fullu stafi frá árinu 1999 til ársins 2009.
| Dagvinnulaun % | Heildarlaun % | |
| 1999 | 14,9 | 13,7 |
| 2001 | 6,5 | 9,3 |
| 2003 | 6,8 | 11,2 |
| 2005 | 5,0 | 11,6 |
| 2007 | 4,3 | 9,6 |
| 2009 | 3,7 | 8,1 |
*Hlutföll tákna hve laun karla eru mikið hærri en laun kvenna.
Akstur og yfirvinna
Launamunurinn liggur fyrst og fremst í þeirri staðreynd að karlar fá mun hærri akstursgreiðslur og fleiri yfirvinnutíma greidda en konur. Þegar hlutfallslegur munur starfsmanna borgarinnar, óháð starfshlutfalli, er skoðaður, sést að karlar eru með 3% hærri dagvinnulaun en konur, en 17% hærri heildarlaun.
Alls fá 223 karlar hjá Reykjavíkurborg akstursgreiðslur, eða rúmlega 22% karla í starfi hjá borginni. Sama hlutfall kvenna er 9,7%, en alls fá 290 konur akstursgreiðslu. Konur í fullu starfi fá hins vegar aðeins 37% af þeim akstursgreiðslum sem karlar í fullu starfi fá.
Tillögur til úrbóta
Starfshópurinn sem vann skýrsluna leggur til eftirfarandi tillögur til úrbóta:
1. Rýna akstursgreiðslur og sjá til þess að konur og karlar í sambærilegum störfum hjá Reykjavíkurborg sem krefjast aksturs fái sömu greiðslur.
2. Skoða hvort kynjaskekkja sé í akstursgreiðslum þeirra sem á annað borð fá þær. Hjá því starfsfólki sem á annað borð fær akstursgreiðslur fá konur 85% af þeim akstursgreiðslum sem karlar fá.
3. Rýna fasta yfirvinnu kynjanna. Föst yfirvinna er metin og skoða þarf hvort einhver málefnaleg ástæða sé fyrir því að konur hafi einungis 46% af fastri yfirvinnu karla.
4. Greina hvaða hópar það eru sem eiga þess kost að fá breytilega yfirvinnu og athuga hvort „aðgangur" að henni sé kynbundinn.
5. Rýna launalista hjá þeim sviðum sem sýna launamun milli kynja í dagvinnulaunum og leiðrétta þar sem þess gerist þörf.
6. Skrá þarf menntun innan launakerfisins þannig að hægt sé að skoða leiðréttan launamun út frá henni.
7. Gera nýja úttekt á launamun kynjanna eftir að rýni og leiðréttingar í kjölfar hennar hafa farið fram.